آب و هواي ملكوت

گاهی پنجره ای به روی دل گشوده می شود ،

رو به خورشید و نسیم ،

احساس می کنی که نسیمی تازه می وزد ، خنک و روح بخش ،

 که جان را شاداب می کند و روح را طراوت می بخشد .

احساسی غریب ، اما آ شنا !

شاید نیاز ما به این (( نسیم معطر و تازه )) ،

 بیش از غذا و آ ب با شد .

اگر آن (( هوای معنوی )) در کوچه پس کوچه های دل نوزد ،

اگر آن (( نسیم خوشبو )) در فضای تو در تو ی جان نپیچد ،

 دل می میرد و جا ن می افسرد و می فرساید .

آن حال و هوای (( نمی دانیم چه ؟ )) و (( از کجا ؟ )) رمز

 با طراوت ماندن شاخ و برگ وجود ماست .

مرده دلی و جان فرسودگی را هرگز غذا و آب و میوه و کباب ،

 از بین نمی برد .گاهی بعضی ها در حسرت ذره ای از این نسیمها ،

 سالها انتظار می کشند و نمی یابند . برخی هم کلبه در دامنه ی

 این کوه و دشت دارند و قدر نمی شناسند .

فکر می کنم (( رمضان )) یکی از همین نسیمها ست که از کوی یار

بر می خیزد و از بوستان معطر (( عرش )) می گذرد و

 (( عطر ملکوت )) را برای زمینیان می آ ورد .

با شبهای قدرش ،

با ترنم آیات الهی ،

با زمزمه های نجوا گران سحر خیز ،

با اشکهای پاک جاری ،

با دستهای بالا رفته به قنوت ،

با گردنهای کج شده با تضرع ،

با چهره های خیس از گریه ،

با قلبهای هراسان دو لرزان میان (( خوف)) و ((رجا ))،

با تقابلی که میان (( معصیت مخلوق)) و (( مغفرت خالق )) است ،

با دعای ابو حمزه و افتتاح و کمیل ،

با ((سحر)) و(( افطار)) و(( اذان )) و(( لیله القدر )) ،

با قرآن و مفا تیح و رساله ی احکام ،

با تو، که خستگی جسمت را در سایه ی (( دو رکعت نماز ))

 از تن به در می کنی و با من که از صمیم قلب ،

 به تو(( التماس دعا )) می گویم .

با فرزندی که سینی خرما را میان صفوف نمازگزاران

 وقت افطار می گرداند ،

با نوجوانانی که شبها با رحلهای قرآ ن در

 (( جلسات تلاوت)) می نشینند ،

با صدای مناجات که از بلند گوی مسجد محل ، یا گلدسته های حرم

 به گوش می رسد ،

با ضعف و بی حالی مقدسی که در نیمروز رمضان به روزه دار

 دست می دهد ،

با تلاش زیبایی که میزبان، در چیدن(( سفره افطاری)) دارد ،

چه می دانم ؟ ...

همه چیز و همه جا در رمضان ، حال وهوا و رنگ و بوی دیگری دارد .

گویی نوری سبز از(( افق رحمت ))به همه ی دیوار ها تابیده است ،

گویی فروغی مقدس ، از پنجره ها و روزنه ها به درون هر خانه

و کلبه و در فضای هر سینه ی نجوا گر فرود آمده است .

از این(( نفحات رحمانی ))، گهگا هی در غیر رمضان هم به بشر

 روی می آورد و تارهای جان را به ارتعاش وا می دارد و

 دل نشین ترین (( موسیقی ملکوتی )) را در(( رواق جان ))

 طنین افکن می سازد ،

اما ... رمضان مقوله ای دیگر است ،

و....فصلی است ، سوای فصلهای چهارگانه ی سال .

ساعات و ایامش از بهشت به عاریت گرفته شده است .

باری ...با این نسیمها ی معنوی چه می کنی ؟

مگر نه اینکه وقتی خورشید ، تابان است لباسهای شسته را

 روی بند می افکنی تا هم خشک شود و هم ضد عفونی گردد؟!

این مناسبت های روحانی ، تابش خورشید پاکی و عرفان

 بر بام همه ی عالم و عالمیان است .

باید دل را در این چشمه شست ،

باید تن را به آفتاب رمضان سپرد ،

باید از این فرصت فوق طلایی بیشترین بهره را گرفت .

 وقتی گلدان و با غچه ، نیازمند(( آ بیاری)) است ، دل و جان ما

 به (( آب حیات)) نیازمند تر است .

راستی .....(( چشمه ی بقا )) کجاست ؟

و ((خضر حیاتبخش )) کیست ... ؟